Karty RFID

W celu kontroli dostępu albo realizacji innych usług, często wykorzystywane są wielorakiego typu karty. Najstarszym i najtańszym typem kart są karty z paskiem magnetycznym, obecnie coraz częściej wypierane przez karty chipowe. Jedne i drugie mają poważną wadę – wymagają kontaktu z narzędziem realizującym odczytu. Dużo poręczniejsze w tym względzie są karty zbliżeniowe – dziś tak ochoczo stosowane w bankowości.

Użycie kart zbliżeniowych umożliwia zdalny odczyt zawartości karty, dzięki czemu nie trzeba jej wkładać do czytnika (jak w przypadku karty chipowej) lub przeciągać poprzez odpowiednią szczelinę (karty magnetyczne). Oszczędzamy w ten sposób czas dla przykładu w trakcie dokonywania zapłaty.

Karty RFID oprócz systemu elektronicznego, mają antenę nadawczo-odbiorczą, przeważnie w postaci pętli indukcyjnej. Czytnik, z wykorzystaniem anteny nadawczej, generuje falę elektromagnetyczną, która pobudza pojawienie się siły elektromotorycznej w antenie karty. Ta porcja energii jest zbierana w kondensatorze i służy do zasilenia elektroniki karty zbliżeniowej.

Układ elektroniczny karty pobiera energię z kondensatora i wytwarza odpowiedni sygnał, wysyłając go poprzez antenę karty w chwili, gdy skaner nie nadaje. W tym czasie nasłuchujący czytnik odbiera sygnał i dokonuje przetwarzania informacji z karty.

Przez lata plastikowe karty przekształcały własne przeznaczenie oraz technologię, w której zostały sporządzone zwiększając w ten sposób bezpieczeństwo użytkowania.